ساختارهای اساسی چهار گانه ی استرند

چگونگی قرار گرفتن مفتول ها در استرند, عامل تعیین کننده ی ویژگی های سیم بکسل برای انجام کار مورد نظر است.
چهار ساختار اصلی استرند ها عبارتند از:
ساختار استاندارد: در این نوع بافت, قطر تمامی مفتول های تشکیل دهنده ی هر استرند (شامل مفتول مرکزی) یکسان است.
این نوع سیم بکسل ها به علت داشتن قابلیت انعطاف بالا, کاربرد بسیار گسترده ای در صنایع دارند.
وارینگتون (Warrington): این ساختار در سال 1890 توسط دو کارخانه ی سازنده ی سیم بکسل در شهر وارینگتون انگلستان ساخته شد. مخترع این نوع سیم بکسل مشخص نیست ولی اختراع آن را به آقای جان روبلینگ نسبت می دهند که در یادداشت های شخصی خود به این نوع از بافت اشاره کرده است. در این نوع بافت, در هر استرند در لایه ی بیرونی آن مفتول های نازک و کلفت به شکل یک در میان در کنار هم هستند و تعداد مفتول های لایه ی درونی نصف تعداد مفتول های لایه ی بیرونی است. این نوع سیم بکسل به علت نقش ترکیبی مفتول های کلفت و نازک قابلیت انعطاف بیشتری نسبت به سیم بکسل سیل دارند.
سیل (Seal): در این نوع بافت, در هر استرند تعداد مفتول های هر لایه که دور مغزی قرار دارند با هم مساوی است و قطر مفتول های لایه ی بیرونی بیشتر از قطر مفتول های لایه ی درونی است ولی در هر لایه قطر کلیه ی مفتول ها یکسان است. این نوع سیم بکسل ها مقاومت سایشی بالایی دارند فیلر (Filler): در این نوع بافت, قطر مفتول ها در تمام لایه ها یکسان است ولی در فضای خالی بین مفتول های درونی و بیرونی, مفتول های نازکی به نام فیلر قرار می گیرند. این نوع بافت قابلیت انعطاف و مقاومت سایشی بالایی دارد. بافت سیل به علت وجود فضاهای خالی که ناشی از اختلاف قطر استرندهای بیرونی و درونی است دارای نقاط ضعفی بودند که بعد ها توسط جیمز استون این فضاهای خالی با مفتول های نازکی پر شد تا مقاومت سیم بکسل در برابر نیروهای مخرب افزایش یابد.
باترکیب چهار ساختار اصلی, چهار ساختار ترکیبی زیر ساخته می شوند:
وارینگتون سیل, سیل فیلر, فیلر سیل و سیل وارینگتون سیل